Mostrando entradas con la etiqueta Informática. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Informática. Mostrar todas las entradas

Texto en español Por qué no me gusta Google

¿Qué es lo peor de los teléfonos móviles?

Cambiar de teléfono.

Resulta desesperante que los contactos de uno, las citas, los mensajes, estén metidos en un cacharro. Que cada cual necesite un cable distinto, que a veces se entiendan por Bluetooth y a veces no. Que haya que estar pensando cómo los transfieres. Esos datos son textitos y numeritos. Debería estar inventado y resuelto cómo transferirlos, desde los años 50 del siglo XX. De hecho, lo está.

¿Qué era (es) lo peor de Outlook 2000?

Los ficheros PST.

Son ficheros en un formato que sólo se lee, aparentemente, con Outlook o con programas que la gente ha hecho por ahí, y por lo general funcionan fatal. Sí, puedes entrar en Outlook y exportar, pero eso tampoco suele funcionar de manera aceptable. Los mensajes de correo electrónico son textos y ficheros adjuntos, y las carpetas son... carpetas. Esto debería estar completamente resuelto desde los comienzos de Internet. De hecho, lo está.

No me cabe en la cabeza que sigamos así. La mayoría de las aplicaciones de hoy, tanto en línea como de escritorio, no aceptan una cosa:

Mis datos son míos.

Resulta inaudito, si yo compro un destornillador, que las cosas que atornillo con él pasen a ser casi propiedad del fabricante. Que Bosch se quede con mis cuadros porque los he colgado con un taladro suyo.

Por eso me parece impresentable Facebook. Y por eso no me convence Google, por más que las aplicaciones puedan ser molonas. Que lo son, pero no tanto.

Sí, puedes descargarte algunos de esos datos, según el caso. Pero en muchos casos no es con un enlace de descarga, bien visible, al lado de tus datos, sino recurriendo a aplicaciones de terceros, a trampas, a rodeos.

Pero la exportación ni siquiera es lo peor. Lo peor es lo que pasa con los contenidos. Y pasa algo muy, muy, muy serio.

No me gusta que Google sea dueño de mis correos (Gmail), de mis documentos (Google Docs), de lo que leo en blogs (Google Reader), de lo que escribo (Blogger), de mis citas y planes (Google Calendar), de los vídeos que veo o comparto (Youtube), de mis fotos (Picasa), de los sitios y momentos en los que estoy (Google Earth, Google Maps), de lo que busco y visito en Internet (¡Google!).

¿Lo habías pensado? Lo que se puede saber sobre ti cruzando todos esos datos es verdaderamente escalofriante. Creo que uno de los signos que van a distinguir nuestros tiempos en la Historia es la renuncia a la intimidad, la tranquilidad con la que los ciudadanos dejaron todos sus datos, toda su vida, en manos de empresas que los podían utilizar sin ninguna cortapisa ni escrúpulo. Ojalá no nos tengamos que arrepentir.

Al principio, la adquisición de Blogger por Google, por ejemplo, no se notaba demasiado. Pero poco a poco, van cambiando cosas, te van empujando, tienes que usar el usuario de GMail y no el autónomo que tenías. Lo mismo en Youtube; llega un momento en el que tienes que usar una cuenta de Google, sí o sí. Luego, llegan y lo que era guticr.blogspot.com, ahora es guticr.blogspot.com.es, porque les ha dado la gana. No me han preguntado nada, lo han cambiado porque han querido. Da igual si yo quiero que me sitúen en España o no. Lo han hecho, y ya está.

Y como cliente son cosas que no puedo consentir, aunque parece que aquí soy el único raro.

Hace un tiempo, quise recordar el título de un libro que había leído hacía muy poco. Pregunté en la biblioteca pública si podía ver mi historial de libros tomados en préstamo, haciendo una petición o lo que fuese. La respuesta fue: no. No porque no queramos dártelo, sino porque esos registros NO EXISTEN. No sabemos qué has leído. Sólo tenemos los registros de los libros que aún no has devuelto, y cuando los devuelvas se borrarán. Tenemos datos de cuánto tardas en devolver cada pedido, a efectos estadísticos, pero no de qué libros eran. Compárese ese respeto a los derechos del cliente (y eso que hablamos de un Estado) con el de las empresas estadounidenses de Internet.

Lo que estamos haciendo con Google es algo sin precedentes. Es algo tan demencial, tan inconsciente, tan servil, tan ovejo, que empiezo a pensar que estamos zombificados. Hace años, el movimiento del software libre tenía alguna fuerza, era un contrapeso a Microsoft. Hoy, todo el mundo abraza Apple de manera completamente entregada. Y Apple es una empresa pésima: fabrica productos completamente cerrados, propietarios, caros. Casi tienes que estar agradecido por comprar Apple.

Esto no puede seguir así.

Texto en español Mi primera foto digital

Hace un tiempo apunté cuál había sido mi primer mensaje de correo electrónico. ¿Recuerdas el tuyo?

Y ¿recuerdas la primera foto que hiciste con una cámara digital?

Yo la tengo aquí. En realidad era una cámara prácticamente de juguete que me regalaron; funciona con una sola pila, y de hecho lleva una cadenita para usarla como llavero. El visor era un cuadradito de plástico que se podía sacar de la cámara, y servía... prácticamente para que tuvieras una mínima referencia de lo que podías estar sacando realmente. Bueno, la cámara era (es) l'Espion, de Digital Dream (ojo: no la l'Espion Xtra, que esa es mucho más avanzada), y tiene esta pinta:

 Unos asombrosos 0,1 megapixels, 352 x 288.

Ríete, pero esa cámara dio su jugo. Más de una vez expliqué algo en clase con unas cartas sobre la mesa, y proyecté la imagen usando esa cámara como webcam.

Bueno, pues esta es la primera foto. Simplemente, lo que estaba viendo desde el sitio en el que estaba sentado cuando la probé.


En realidad, yo veía bastante mejor que eso. Pero bueno, a un llavero tampoco se le puede pedir más.

En fin, nostalgia digital.

Texto en español Joel on software

Hay por ahí un blog ya bastante antiguo y bastante conocido: Joel on Software. Un tipo, Joel Spolsky, que escribe sobre desarrollo de software. No siempre estarás de acuerdo al cien por cien, pero los artículos suelen ser interesantes y mover a reflexión.

Aquí voy a anotar algunas recomendaciones concretas.



Hay muchas otras cosas interesantes. Por ejemplo, escribe bastante sobre cómo entrevistar candidatos a un trabajo de programador, o cómo preparar currículums. O aconseja sobre su carrera a un estudiante de informática (hago notar que los estudios de Computer Science en Estados Unidos pueden ser, en algunos sitios, bastante menos prácticos de lo que suelen ser aquí hoy en día; si no se tiene presente esto, no se entenderá bien el enfoque de algunas cosas que escribe).

Por cierto, ¿cuál es el primer consejo que da a los estudiantes de informática?

1. Learn how to write before graduating.

¡Zas! En toda la boca.

Texto en español I'm not on Facebook

Esta semana en El Mundo ha salido un articulito sobre gente rara que deja de estar en Facebook. Creo que por las razones equivocadas. Es decir, que son válidas, pero hay otras antes.

Somos usuarios modernos. No aceptamos fácilmente los malos productos, ni las imposiciones, ni los monopolios. El software libre ha venido floreciendo como salvaguardia de la libertad, la seguridad y el acceso universal al conocimiento.

¿Eres partidario del software libre? Entonces no sé qué coño haces en Facebook. No lo entiendo. Te han colado un gol por toda la escuadra, majo.

En Facebook pones tu imagen, incluso imágenes bastante íntimas. Y no sólo tú; delegas en un montón de gente la capacidad de hacer uso de tu imagen.

En Facebook pones tus opiniones; todos esos "me gusta", todos esos grupitos inocentes.

En Facebook estás obligado contractualmente a poner información verídica, pero a cambio no tienes derechos de acceso, rectificación o cancelación. Facebook no está sujeto a la legislación española, sino a la de aquí, concretamente.

En Facebook no tienes derecho a utilizar más software que el de un fabricante: ellos mismos. Es una "red" social, pero sólo puedes participar si te haces SU cliente, el de UNA empresa, en SU alojamiento.

Facebook sigue siendo una mala aplicación, una empresa poco seria para darle todo ese poder. Me pongo a leer sus términos de uso, y en este momento, el punto 5.4 dice esto:

Si retiramos tu contenido debido a una infracción de los derechos de autor de otra persona y consideras que ha sido un error, tendrás la posibilidad de .


No, no falta nada. Lo que pone es eso. Les falta un trozo de párrafo. Eso dice mucho del interés que una empresa de ese tamaño y capacidad pone en tus derechos.

Pero es que aunque fueran muy, muy serios...

Hemos pataleado y nos hemos quejado de Microsoft y sus prácticas con los sistemas operativos y los navegadores. Nos hemos rebelado ante ese concepto de masa crítica que hacía que todos tuviéramos que usar Office y Windows. Y ahora, en una aplicación infinitamente más sensible, hemos tragado como benditos, sin oponer ninguna resistencia.

Sigo teniendo ciertas dudas sobre las redes sociales. Pero hay cosas que no admiten duda: ASÍ NO PUEDE SER.

Me temo que soy el único que se escandaliza con esta situación. Si no, no me explico que tal manada de... usuarios haya pasado por el aro con tanta ligereza.

Imagínate que una empresa hubiese sacado una aplicación de correo electrónico, con estas condiciones: tus mensajes están en su servidor, y en ningún otro sitio. Pueden hacer prácticamente cualquier uso o análisis del contenido de los mensajes, y del uso que haces del servicio: qué lees, cómo, con qué frecuencia. Nadie puede enviarte mensajes, o recibirlos, si no contrata el correo específicamente con ellos.

¿Usarías ese correo electrónico, o les mandarías a tomar viento con un lenguaje más bien soez?

Pues es lo que has hecho con Facebook, amigo.

Personalmente, tengo intención de dejar de usar GMail / Blogger / tantasotrascosas, y eso porque en Google concurre sólo una parte de los vicios que concurren en Facebook. Lo de Facebook me parece demasiado. Pero a nadie parece que le importe lo suficiente.

Testu n"asturiano El mi lote de software llibre pa estudiar música

Cuando ún estudia música, bien ceo fáen-y falta dellos programas pa sofitase. Por exemplu, muncha xente usa:


  • Finale, o Sibelius, o otros programas semeyos, pa escribir les partitures.

  • Band in a Box pa xenerar acompañamientos y practicar los temas, improvisando enriba.

  • Transcribe! pa estudiar grabaciones de los grandes, y copiar los solos. Como los grandes, delles veces, toquen rápido, Transcribe! val pa executar les pieces más despaciu, a voluntá; y además déxate executar, y repetir, cachinos de canción, lo que ye mui útil pa poder oyir lo que toquen, y tamién pa practicar con ellos.

  • Earmaster pa entrenamientu auditivu. Hai que facer ximnasia col oyíu, entrenase, pa identificar los intervalos ya los acordes. Earmaster xenérate intervalos y acordes pa que los aldovines.

  • Un metrónomu, imprescindible pa estudiar si lluéu quies tocar medianamente bien; lo suyo ye usar un metrónomu de verdá, pero también los hai software. Esto nun tien misteriu dalu; hai milenta en llinia y pa descargar, gratuitos.

  • Programas de edición de soníu, tipu Cubase, pa grabar los exercicios o los trabayos d'ún, editar les pistes, amestales, etc.

Toos esos programas funcionan perbién, y además ye bona cosa deprender a usalos, porque ensin querer ún pue atopase faciendo coses d'eses "profesionalmente" y nunca nun ta de más. Pero tienen inconvenientes. Ún, que delles veces tienen milenta más coses de les que ún necesita. Otru, que igual nun los hai pa la plataforma que usa ún. Y otru... que cuesten perres. Si quies el Finale, el Transcribe!, el Band in a Box y el EarMaster, y suponiendo que compres les llicencies académiques o doméstiques, prepara 400 € (sólo el Finale ya val 261 € na llicencia académica).
De xuru que esos programas valen eses perres, porque son programas perbuenos. Pero igual tú nun necesites toles característiques, o cenciellamente nun quies gastar les perres, o trabayes en Linux o... Pues hai alternatives (más sencilles, claro) en software llibre, que en dellos casos tan feches con Java y, poro, puen funcionar en otres plataformes.
Equí va la mi llista de programas útiles.

Edición de partitures

Lilypond. Ye un programa pa editar partitures, pero cuidáu: nun ye un programa al usu, sinon más bien un llinguaxe de programación. Nun ves la partitura hasta que la xeneres. Lilypond vien a ser al Finale lo que LaTeX ye al Word; pues facer virgueríes, pa dalgunes coses va tener más potencia que col editor WISYWIG, pero pa deprender a usalo va llevate más tiempu, y cuando quies facer dalgo nuevo tienes que buscar cómo se fai. Hai que tener el calter, el temperamentu afayaízu pa usalo. Si lu tienes, ye una ferramienta tremenda. Echa un vistazu al proyeutu Mutopia pa ver que la xente escribe coses series con Lilypond (ah, y nun pagues por partitures clásiques, que ehí hai milenta, llibres y llegales).
MuseScore. Un programa pa editar partitures, WYSIWYG, más al estilu de Finale. Pues trabayar en Windows, Linux y Mac, y trai dalguna plantilla pa partitures de jazz; además, la versión 1.1 manexa bastante bien los nomes de acordes.

Acompañamientu automáticu


Impro-Visor.
Un programa pa ayudate a improvisar. Paezse al Band in a Box, porque tamién pues poner ellí los acordes y él xenérate un acompañamientu. Pero por exemplu tamién pues dá-y a un botón, y enriba los acordes él invéntase una frase y píntatela ellí. Un proyeutu perinteresante.

Transcripción de solos

SlowMP3. Un programa lo bastante parecíu al Transcribe! como pa usalu. Incluso tien un tecláu de pianu abaxo, onde te va marcando les notes que él cree que suenen (cosa non mui útil, porque eso ye lo bastante difícil como pa que el ordenaor nun lo faiga bien, salvo que tea un instrumentista tocando casi solu). Un inconveniente: dexa poner la música más despaciu, pero non más rápido (aunque la verdá ye que eso faise poco). Recomendable.


BestPractice. Col BestPractice pues apañate, y tienes el códigu fonte, y ye gratis, anque la interfaz ye más rudimentaria que la del SlowMP3. Una cosa que igual interesa ye que esti pue trabayar direutamente a partir d'un CD de música, y non necesariamente d'un MP3.

Entrenamientu auditivu



EarToner. Val, el EarMaster tien más coses, y sálente iconos más guapos, y... pero pa lo que ye esti programa, esti funciona perfectamente, y yo ye el que uso. Pues xenerar intervalos, acordes, escales... ascendentes y descendentes... Nun fai falta más. Nun hai motivu pa pagar por otru programa. Java, se supón que funciona en cualquier plataforma.

TkSolfege. Úsolu menos, porque ta un poco más orientáu al dictáu musical y yo nun faigo muncho d'eso. Pero ye otra opción pal entrenamientu auditivu.

Virtual MIDI Piano Keyboard. Paez una pijada, pero delles veces lo que ún necesita ye, namás, un pianu pa tocar dalguna nota. Pues yo uso esti, que ye un xeneraor MIDI. Tamién visualiza en tiempu real, nes tecles del pianu, los eventos MIDI que-y lleguen, así que pue usase pa deprender a asociar soníos al pianu.

Edición de soníu



Audacity. Pa iguar les mis grabaciones, yo uso Audacity, y puntu. Nun ye ningún descubrimientu orixinal. Agora, si vas usar MIDI, o quies xenerar les pistes con instrumentos virtuales, o lo que sea, pémeque Audacity nun te val. Pero pa grabar les pistes y editales... ye de sobra. El día que la to música non suene bien por culpa d'Audacity, ye que yes un músicu del copón y faes bien tolo demás.


Bueno, estos son los que yo conozo. Si conoces más, y quies falar d'ellos, o opinar d'estos, pa eso tan los comentarios.

Testu n"asturiano Diagnósticu certeru

Pa que digan que Windows nun val pa ná. Faite un diagnósticu de la realidá mundial.

Namás que tienes que ponete a copiar un PDF d'un ficheru zip p'afuera. Y si tienes suerte, pue decite dalgo tan intelixente como esto:



Ahora báilala.

Texto en español Steve Jobs

Procuro respetar a la gente, por encima de sus enfermedades o situaciones personales que no han elegido.

Y como respeto a Steve Jobs, voy a ser sincero, aunque se haya muerto.

Creo... no, mejor dicho, estoy convencido de que Steve Jobs NO era un genio. No era ni siquiera algo remotamente parecido a un genio.

No era un visionario, no creó el futuro, no creó la tecnología, no era una mente privilegiada de la informática. No, no y no. No tiene nada que ver con eso.

Steve Jobs dirigió la creación de productos de electrónica de consumo, sí, y tuvo éxito vendiéndolos. Productos caros, de buena calidad y, sí, innovadores y cuidadosamente diseñados. Pero díganme una sola aportación real de Steve Jobs que no consistiera en eso.

Se dice que los ordenadores Apple funcionaban mucho mejor y de manera más fiable que los PC. No lo sé. La segunda vez que me acerqué a un Apple fue en una imprenta, mientras esperaba a que se imprimiera una prueba de un libro; allí tenían uno, moví el ratón un poco por probar, y al minuto de usarlo se había colgado irremisiblemente. Pero tanto el hardware como el software eran de la misma empresa, hechos el uno para el otro, en un paquete cerrado. Es una situación mucho más ventajosa aún que si un equipo juega todos sus partidos en casa.

En los periódicos he visto todas estas expresiones: "genio visionario y creativo", "la mente prodigiosa que revolucionó la era digital", "el mundo llora la muerte de un genio de la tecnología", "el genio que hizo realidad sus sueños", "cambió el mundo y nos inspiró", "el hombre que inventó nuestro mundo", "conmoción por la muerte de un genio". Todo eso es mentira.

El legado de Steve Jobs se estudiará en las escuelas de marketing, en los institutos de empresa, en las empresas de publicidad, en los estudios de marcas. Ahí hizo un trabajo excepcional, sin duda. Y seguro que era un tío muy interesante, emprendedor, con una voluntad inquebrantable.

No es poco. Pero no es genialidad. Y son méritos en el campo que les es propio, pero no se extienden a todas esas cosas que dicen.

Texto en español Esto no ayuda...

No tengo Twitter, y conseguí (creo) borrarme de Facebook.

Pero en fin, quizás no conviene desconectarse tanto. Quizás deba, por lo menos, leer un poco Twitter, a ver si merece la pena o no. Lo de crear una cuenta ya lo veremos.

¿Qué leo? Bueno, miro la página, y el buscador parece una caca (no veo que se pueda buscar gente en vez de textos de los mensajes). Pues voy a mirar la cuenta de cualquiera que probablemente tenga una. Pueeeees... Nacho Escolar, mismamente. Si es escolar.net, hay alguna remota posibilidad de que su cuenta sea twitter.com/escolar. Y me encuentro esto:



Esto no empieza nada bien.

Texto en español Manifiesto en defensa de los derechos fundamentales de Internet

Donde el titiritero de palabras he visto un manifiesto con el que estoy tan de acuerdo, y que menciona puntos tan importantes, que lo reproduzco (después de tomarme la libertad de editar algunos detalles).




Ante la aprobación por parte del Consejo de Ministros de la Ley de Economía Sostenible (LES), en la que se incluyen modificaciones legislativas que afectan al libre ejercicio de las libertades de expresión, información y el derecho de acceso a la cultura a través de Internet, los periodistas, bloggers, usuarios, profesionales y creadores de internet manifestamos nuestra firme oposición al proyecto, y declaramos que:

1. Los derechos de autoría no pueden situarse por encima de los derechos fundamentales de la ciudadanía, como el derecho a la privacidad, a la seguridad, a la presunción de inocencia, a la tutela judicial efectiva y a la libertad de expresión.

2. La suspensión de derechos fundamentales es y debe seguir siendo competencia exclusiva del poder judicial. Ni un cierre sin sentencia. Este anteproyecto, en contra de lo establecido en el artículo 20.5 de la Constitución, pone en manos de un órgano no judicial -un organismo dependiente del ministerio de Cultura-, la potestad de impedir a los ciudadanos españoles el acceso a cualquier página web.

3. La nueva legislación creará inseguridad jurídica en todo el sector informático español, perjudicando uno de los pocos campos de desarrollo y futuro de nuestra economía, entorpeciendo la creación de empresas, introduciendo trabas a la libre competencia y ralentizando su proyección internacional.

4. La nueva legislación propuesta amenaza a los nuevos creadores y entorpece la creación cultural. Con Internet y los sucesivos avances informáticos se ha democratizado extraordinariamente la creación y emisión de contenidos de todo tipo, que ya no provienen prevalentemente de las industrias culturales tradicionales, sino de multitud de fuentes diferentes.

5. Los autores, como todos los trabajadores, tienen derecho a vivir de su trabajo con nuevas ideas creativas, modelos de negocio y actividades asociadas a sus creaciones. Intentar sostener con cambios legislativos a una industria obsoleta que no sabe adaptarse a este nuevo entorno no es ni justo ni realista. Si su modelo de negocio se basaba en el control de las copias de las obras y en Internet no es posible sin vulnerar derechos fundamentales, deberían buscar otro modelo.

6. Consideramos que las industrias culturales necesitan para sobrevivir alternativas modernas, eficaces, creíbles y asequibles y que se adecuen a los nuevos usos sociales, en lugar de limitaciones tan desproporcionadas como ineficaces para el fin que dicen perseguir.

7. Internet debe funcionar de forma libre y sin interferencias políticas auspiciadas por sectores que pretenden perpetuar obsoletos modelos de negocio e imposibilitar que el saber humano siga siendo libre.

8. Exigimos que el Gobierno garantice por ley la neutralidad de la Red en España ante cualquier presión que pueda producirse, como marco para el desarrollo de una economía sostenible y realista de cara al futuro.

9. Proponemos una verdadera reforma del derecho de propiedad intelectual orientada a su fin: devolver a la sociedad el conocimiento, promover el dominio público y limitar los abusos de las entidades gestoras.

10. En democracia las leyes y sus modificaciones deben aprobarse tras el oportuno debate público y habiendo consultado previamente a todas las partes implicadas. No es de recibo que se realicen cambios legislativos que afectan a derechos fundamentales en una ley no orgánica y que versa sobre otra materia.

Este manifiesto, elaborado de forma conjunta por varias personas, es de todo el mundo y de nadie. Se ha publicado en multitud de sitios web. Si estás de acuerdo y quieres sumarte a él, difúndelo por Internet.

Texto en español Mi primer mensaje

Hablando de estas cosas, y volviendo la vista atrás, ¿recuérdas cuál fue la primera vez en tu vida que hablaste por teléfono? ¿O que escribiste un mensaje de correo electrónico?

Yo no recuerdo lo del teléfono, pero sí tengo guardado el primer mensaje de correo electrónico que escribí en mi vida. Fue este:

Asunto: Mi primer mensaje
Fecha: 2 de julio de 1996, 14:23:27
De: Windows/jaime/agustin Para: Windows/jaime/javier

Texto: Este es un mensaje para Javier, a ver si despabila.


Esas direcciones de correo tan raras no llevan arrobas, efectivamente. Este mensaje se envió en la red interna de la empresa en la que trabajaba, cuando empezaron a probar el sistema. Pronto esas direcciones se convirtieron en algo más "normal", y pronto tuvimos salida a Internet.

En ese primer mensaje veo un trabajo excitante, y un contrato indefinido recién estrenado. Un trabajo en el que estaba permitido fumar; de hecho, detrás de mí tenía un compañero fumador, al que aprecio mucho pero creo sinceramente que tengo que agradecer mi asma de hoy.

En el primer mensaje ya hay un amigo, y también está el tocarle las narices a un amigo.

Ya no estamos en esa empresa, ni siquiera en la misma provincia. Aquel contrato indefinido lo dejé yo un tiempo después para irme a otro sitio a trabajar más horas y cobrar menos, y donde nunca llegué a ser fijo tras cinco años. En la empresa se prohibió fumar ¡a causa de una carta mía al comité de empresa! un tiempo después, pero de todos modos, aquel fumador empedernido dejó de fumar por su cuenta, y de hecho se convirtió en un corredor muy notable (cuando a él le pareció, claro).

Por cierto, mi cuenta en Facebook la creé, precisamente, por culpa de ese Javier del mensaje, que me dijo, con su entusiasmo habitual, que aquello era la leche, una herramienta utilísima. Lo probé, y me pareció una caquita de esas que siempre encandilan a Javier.

Y es que el tío, catorce años después, todavía no ha despabilado.

Hay cosas que no las arregla ni Internet.

Testu n"asturiano Adiós, Facebook

Toi acabante de mandar que me borren la cuenta de Facebook, como diz equí. Ya me llegó un mensaxe diciendo que tan nello. A ver si ye verdá que dentro dos selmanes toi borráu.

Ye difícil decidise. Per un lláu, igual tenía que haber usáo más Facebook, y asina sabía ónde anden los mis conocíos y qué faen. Y pa enriba, güey paez que ye imposible vivir y rellacionase si nun uses Facebook. ¿Toi quedando fuera de la sociedá, toi faciéndome vieyu? ¿Toi echando el tiempu en coses peores que Facebook?

Por otru lláu, nun dexo Facebook porque nun entienda esti mundu, que ayudé y ayudo a crear. Toi agradecíu por vivir xusto una época na que nació Internet, que me paez que ye un fenómenu hestóricu; pémeque tuve, toi, esactamente na época más emocionante de too esto. Criéme y forméme y fíceme adultu (si lo soi) ensin Internet, ensin teléfonos móviles y ensin ordenaores, y lluéu vi cómo llegó too esto. Pueo comparar los dos mundos.

Si dexo Facebook ye por principios. Porque esti inventu maraviyosu que ye Internet quiero que seya, además d'un recursu técnicu, dalgo que ayude a cambiar les coses. Dalgo que lleve la cultura y el conocimientu a toes partes, que nos faiga meyores persones; les llavaores o les tostaores tuvieron el so impactu, pero esta ye una revolución d'otra naturaleza. Ye una oportunidá que nun podemos desaprovechar. Y nun pueo tar en Facebook por dos razones.

Una, porque dende el principiu Facebook ye una de les aplicaciones más cutres y mal feches que conozo, namás superáa por Myspace. Van arreglando coses, pero cualquier programa d'un aficionáu ta más cuidáu y meyor fechu. Nun quiero que esta xente tenga el premiu de regular la mio vida "virtual", porque nun lo merez.

Dos, porque nun pué ser que un pasu tan importante como meter la nuesa vida nel espaciu virtual, en Matrix, lu demos con xente que ya demostró que nun pues fiate d'ellos. Son unos inconscientes, y nosotros más tovía.

Nun sé cuála ye la manera buena de vivir na rede, pero sé que nun ye Facebook.

Ya, soi uno solu; Facebook nun va dexar de esistir porque yo marche. Pero ye too lo que pueo facer. Ya dixe que yera cuestión de principios.

Testu n"asturiano Texto en español Traductor español-asturiano

Imprescindible.

http://www.uniovi.es/eslema

Texto en español Cómo hacer panorámicas (II) en castellano

En una entrada que escribí en su día sobre este tema, en asturiano, un visitante me pidió que lo tradujese. Aquí va la traducción. Aparte del lenguaje, puede que no se entienda, ni siquiera en español, lo que quiero decir :-) así que también me ofrezco a aclarar lo que buenamente pueda de los detalles técnicos.




Voy a retomar el tema de las visitas virtuales. Hace ya tiempo que escribí cómo se podían hacer fotos panorámicas sin una cámara adecuada para ello, y ahora voy a contar cómo se puede poner en la red una visita virtual en 360º.

Para esto conviene usar un trípode, porque las fotos tienen que estar, en la medida de lo posible, bien hechas. Pones el trípode en el centro de la sala o paisaje, y pones la cámara bien horizontal (mi trípode es de los baratos, pero tiene un nivel de burbuja para ello). Entonces empiezas a sacar fotos para una panorámica como dijimos en el otro artículo, pero teniendo en cuenta dos cosas: una, que para girar la cámara aprovechamos el trípode, malteniendo perfectamente la horizontal. Dos, que vamos a hacer fotos hasta que demos la vuelta entera, haciendo una últimaa foto que sea casi igual que la primera. Depende de la cámara y de otros mil factores y como no entiendo mucho no puedo dar reglas, pero como ejemplo y para hacerse una idea, yo con una Lumix creo que hacía unas 20 fotos para dar una vuelta entera.

Con eso tenemos un "cinturón" horizontal de todo el paisaje. Cuidado si estamos en una habitación y hay cristales o espejos, porque saldremos nosotros en la foto; en ese caso, hay que usar el temporizador de la cámara, y después de darle al botón esconderse o apartarse para no salir reflejados.

Hecho esto, podemos sacar también un poco más arriba o más abajo de la horizontal, si queremos, Yo apunto la cámara un poquito hacia abajo, de manera que, como siempre, del orden del 40% de la parte de arriba de la foto esté repetida respecto a la parte de abajo de las de antes. Y otra vez lo mismo: una vuelta entera haciendo fotos. Y otra vez también apuntando un poco hacia arriba. Yo lo hacía así: el centro, abajo y arriba.

Una vez tienes todas las fotos, que en mi caso eran del orden de 60, se las metes al programa que las une, en mi caso el ICE (ver artículo anterior), y él va a hacer una foto como esta, por ejemplo. Esto es el salón de mi casa: ahí se ve que en la foto está "todo el salón" metido en un plano:



Esa foto se puede reducir de tamaño, o lo que uno quiera. Pero ahora sólo falta meterla en una página web, de manera que se pueda manipular con el ratón.

En este caso usaremos una tecnología que se llama "applet". Es un programa que se puede ejecutar dentro de una página (en un rectángulo de la misma, como si fuera una foto normal pero "viva"); cuando la abres en el navegador, este carga el programa, y lo ejecuta. El programa es sensible al ratónn y las teclas, así que el usuario puede manipular esa "foto". Y el applet que vamos a usar se llama PTViewer. Coges el fichero .zip, lo deescomprimes, y coges el ptviewer.jar y lo pones al lado de la página web donde quieres poner la visita, donde te parezca. Supongamos que tu página está en el directorio "/paginas" y que el .jar lo pones en el directorio "/paginas/visor", por ejemplo.

Entonces, en el código fuente de la página pones algo así:

<applet archive="visor/ptviewer.jar" code="ptviewer" width="400" height="300">
<param name="file" value="MiSalon.jpg">
<param name="quality" value="3">
<param name="auto" value="0.2">
<param name="bgcolor" value="ebebeb">
Mi salón
</applet>








Ahí se ve que lo que se hace es cargar el "ptviewer.jar" y pasarle algunos parámetros. Algunos van en la misma etiqueta "applet", y otros van aparte en etiquetas "param". El "width" y el "height" están en pixels, y son el ancho y alto del rectángulo donde queremos que se vea el salón. El otro parámetro importante es "file", que es la foto que montamos y puse más arriba.

Con eso (y si la página la ves con un navegador mínimamente moderno) ya se ve una foto del salón, que da vueltas sola. Si se quiere, se puede pinchar en la foto y arrastrar, con lo que deja de dar vueltas y lo mueves tú para donde quieras (para los lados y para arriba y abajo, hasta donde te deje, según las fotos que hayas hecho). Y si das "+" te acercas, y con "-" te alejas.

Poniendo cosas en los parámetros se puede hacer más virguerías, como poner "hotspots" en las fotos (o sea, explicaciones de algún punto de la foto), o enlazar una foto con otra página, con lo que puedes hacer una visita virtual entera (enganchando, por ejemplo, la puerta del salón a la habitación de al lado). Si buscas PTViewer por la red, hay montones de ejemplos.

Texto en español El timo de la investigación: la apasionante historia de Hopl y Fritzenberger

Eres investigador. Un buen día piensas que la solución a los problemas del mundo es la presencia de mujeres en todos los ámbitos, y tú quieres ayudar a solucionar los problemas del mundo. Así que te pones a investigar por qué hay tan pocas mujeres que estudian Ingeniería Informática en la Universidad, y qué hay que hacer para que haya más.

Para ponerte al día vas a tu biblioteca (o sea, buscador de Internet) y aparece un tal artículo Why Are There So Few Women in Computer Science Studies?, autoras Hopl y Fritzenberger, publicado por Grijander Press.

Tirando del hilo llegas a la página web de Grijander, y el artículo está en el número 128 de la revista Artificial Intelligence and Applications, de la que en tu vida has oído hablar. Si quieres el número 128, afloja 100 €. Si quieres sólo ese artículo, afloja 15 €. Si el artículo vale algo o va a la basura, lo sabrás después de pagar.

Bueno, tiene que ser más fácil. Un científico quiere diseminar conocimiento, y suspira por que otros lean sus artículos. Y si hay un fuerte movimiento a favor del conocimiento de libre acceso, los científicos de las universidades serán los primeros en subirse a ese carro: tanto Hopl como Fritzenberger tendrán el PDF en su página web, ¿no?

Pues no. Ninguna de las dos.

Tanto Hopl como Fritzenberger son muy buena gente, personas amables y altruistas que se duchan a diario y encima sin derrochar agua. El problema no es (del todo) culpa suya: para aparecer en esa revista han tenido que firmar un papel. Si cuelgan el artículo en otro sitio, los de Grijander les cortarán los dos brazos (tres si los hubiere) y luego las mandarán a la cárcel. (Allí les cortarán las dos piernas y los brazos restantes).

Seamos sensatos, alguna lógica tiene que haber en todo esto. Como investigador, algún servicio me prestará Grijander Press, que valga más de 1€ por página.

Bueno, encontré el artículo gracias a un buscador (que no me cobró). No me interesa la revista, ni trabajo en inteligencia artificial (por cierto, me deja perplejo la presencia de ese artículo en una revista de ese título). Grijander Press no me facilita nada, sino que me impide tener acceso a un conocimiento científico, por el cual cobra un precio desorbitado. Y cobrar un precio desorbitado sólo por pasar me encaja con términos como "chantaje" o "secuestro".

¿Cuánto le cuesta a Grijander Press facilitarme el artículo? Prácticamente cero. ¿Cuánto es justo cobrar por permitir a un científico leer unas páginas escritas por otro? Yo diría que, moralmente, cero. ¿Es este un conocimiento con potencial explotación comercial inmediata? Difícil lo veo. ¿Es una obra de ficción, de la cual obtengo un divertimento? Demonios, espero que no; estamos hablando de artículos científicos.

Es, además, dudoso que Hopl y Fritzenberger hayan cobrado a Grijander Press por entregarle el artículo (habría que ver si no pagaron, incluso).

Si estas científicas son gente maja e inteligente, si no cobran de la revista, si la revista no ayuda en nada, si tratar con ella les impide difundir sus ideas por su cuenta, y si a los lectores les hace la puñeta, ¿por qué no se limitaron a colgar un PDF en sus páginas personales, donde todo el mundo puede encontrarlo, leerlo, comentarlo y hacer avanzar tanto su propia investigación como la de las autoras? ¿Por qué firmaron ese papel?

La respuesta, en la próxima entrega.

Testu n"asturiano Mr. Bean nun sitiu web del gobiernu

Vimos la noticia de que la páxina web de la presidencia española de la UE foi atacáa pa que saliera una semeya de Mr. Bean.

Y esti ye un exemplu de mal periodismu. Ye mentira.

Primero: prestaríame saber cómo se xeneró la noticia. De ónde salió, y cómo se escribió.

Segundo: El Mundo saca una entrevista a un responsable que desplica lo que pasó. Ye un decir, porque pa la primera entruga que-y faen, que ye la que interesa, yo nun entiendo la contestación. Nun tien xacíu. Pa mí que el periodista nun entendió lo que-y decíen, y escribió un amagüestu con les pallabres que pilló.

Tercero: ye mentira que un pirata entrara nel sitiu web. Agora toos lo arreglen, y lo despliquen meyor o peor. ABC avérase un poco; nun ye desactamente una captura d'imaxe, ye o que llamen cross-scripting, pero bueno, paézse.

Total: un puntu fizo una tontada que permite ver una imaxen de la páxina con el Mr. Bean pintáu enriba, ensin falta de entrar de verdá a los ordenaores. Ye un trucu, y la páxina sí tenía un furaquín de seguridá que igual podía aprovechase pa dalgo más, pero nun ye lo que nos contaron al principiu.

Y esto foi noticia, ¿por qué?

Testu n"asturiano Los no-gilipollas del Ubuntu

¿Qué meyor que facer un vienres pela tarde que dir pol Llar Solidariu (Gascona, 12) a les Xornaes d'Instalación d'Ubuntu? Güey a les 19:00 una charra alrodiu'l software llibre que va tar perinteresante, y mañana sábadu lleves el ordenaor y ayúdante a instalar Ubuntu y enséñente milenta coses.

La xente de Softastur son los que tienen la culpa de que desista bon software n'asturiano. Ye la ocasión de velos en persona y deprender d'ellos.

Diba escribir esto muncho más ceo, pero por unes cuestiones familiares escaecíme... Yo voi ver si pueo averame perellí, anque nun lo sé tovía.

Texto en español Aidoteces

Una de las cosas que menos me gustan del gobierno actual es Bibiana Aído. Y en el blog de Gaeddal veo una entrada sobre una iniciativa que, por el respeto que tengo a la lengua castellana, me parece bastante repulsiva. No sé si es él el que ha acuñado el término "aidotez", pero me parece un acierto.

La iniciativa es una página web que, a su vez, puede analizar tu página para sugerirte posibles usos "sexistas" del lenguaje. Bueno, sobre esto habría para escribir un libro, pero incluso aceptando que decir "ciudadanos" sea sexista (que no lo es), sabiendo cómo funcionan los correctores ortográficos y la dificultad del problema (porque encima lo que pretenden hacer con el lenguaje no tiene solución, sencillamente), ya sospecha uno qué puede salir de eso. No deja de ser una anécdota (pagada en gran parte con dinero público, me temo).

Pero en la página me entero de otra iniciativa, que es un premio a las páginas web "más inclusivas". Como al parecer no se puede defender la igualdad entre los sexos sin dar pataditas al lenguaje, acepto eso de "más inclusivas". Y me entero, con un respingo de horror, de que esos premios los ha convocado la fundación CTIC, y colabora el gobierno asturiano. Lamentablemente, están aplicando la ley, esa que dije que me gustaba, pero que en realidad hay en ella aspectos que me repatean y olvidé comentar.

Y entonces decido ver si esas webs son tan inclusivas. Y les paso otra herramienta, esta bastante más útil, también desarrollada por la Fundación CTIC: el analizador TAW.

Una de las páginas finalistas, la de la Diputación de Málaga, tiene 131 fallos de accesibilidad de nivel 1 de comprobación automática (debería tener 0), y 1236 de nivel 2 (debería tener 0). Es más: por ese motivo, esa pagina web está incumpliendo otra ley. Claro que esta otra ley no afecta al lenguaje no sexista, sino a la accesibilidad de todos los ciudadanos, ya usen un navegador u otro, un dispositivo u otro, ya tengan una discapacidad u otra. Gran ejemplo. Pero eso sí, seguro que no se les ha escapado una "o" sin su "/a".

Otra finalista fue la página de información juvenil del Ayuntamiento de San Sebastián. Esta "sólo" tiene 15 errores automáticos de nivel 1 y 81 de nivel 2. La del Instituto Adolfo Posada tiene 7 y 2, y tanto el cuarto finalista como el ganador ya tienen 0/0. Algo es algo, el ganador cumple la ley.

Así que esos son los finalistas como webs "inclusivas". Si eres ciego, o utilizas unn navegador de texto, o una PDA o teléfono móvil, es probable que no puedas acceder a los contenidos, pero nadie los puede llamar excluyentes mientras pongan o/a por todas partes.

Testu n"asturiano Texto en español Cómo facer panorámiques / cómo hacer panorámicas (II). Visita virtual.

Anterior

[Este artículo describe cómo poner una foto panorámica de 360º en Internet para hacer "visitas virtuales" interactivas, todo ello con software gratuito y una cámara normal y corriente. Si algún lector no entiende el asturiano y quiere que lo traduzca, puede decirlo en los comentarios y lo haré gustosamente.

Actualización (20-01-2010): Me han pedido en los comentarios que traduzca este, y así lo he hecho: ya está disponible en castellano.]

Voi retomar el tema de les visites virtuales. Cuantayá que escribí cómo se podíen facer semeyes panorámiques ensin una cámara afayaíza, y agora voy cuntar cómo pue ponese na rede una visita virtual en 360º.

Pa esto convién emplegar un trípode, porque les semeyes tienen que tar, na midida de lo posible, bien feches. Plantes el trípode nel centru la sala o paisaxe, y pones la cámara bien horizontal (el mi trípode ye baratucu, pero tien un nivel de burbuxa pa ello). Entós entames a sacar semeyes pa una panorámica como diximos nel otru artículu, pero teniendo en cuenta dos coses: una, que pa xirar la cámara aprovechamos el trípode, calteniendo la horizontal perfecha. Dos, que vamos facer semeyes hasta que deamos la vuelta entera, faciendo una cabera semeya que ye cásique igual que la primera. Depende de la cámara y de milenta coses y como nun entiendo muncho nun sé dar regles, pero por exemplu y pa facese una idega, yo con una Lumix pémeque facía del ordre de 20 semeyes pa dar la vuelta entera.

Con eso tenemos un "cinturón" horizontal de tol paisaxe. Curiáu si tamos nuna habitación y hai cristales o espeyos, porque vamos salir nosotros na semeya; nesi casu, hai que usar el temporizador de la cámara, y dempués de da-y al botón escondese o separtase pa nun salir reflexáu.

Fecho esto, podemos sacar tamién un poco p'arriba o p'abaxo de la horizontal, si queremos. Yo apunto la cámara un pocoñín p'abaxo, de manera que, como siempre, del ordre del 40% de la parte d'arriba de la semeya seya repetía cola parte d'abaxo de les de enantes. Y otra vegada lo mesmo: una vuelta entera faciendo semeyes. Y tamién apuntando otru pocoñín p'arriba. Yo facíalo asina; el centro, abaxo y arriba.

Una vez tienes toles semeyes, que nel mi casu yeren del ordre de 60, métes-yles al programa que les amesta, nel mi casu el ICE (ver artículu anterior), y él va facete una semeya como esta, por exemplu. Esto ye del salón de mi casa; ehí se ve que na semeya ta "to'l salón" metíu nun planu:



Esa semeya pue reducise de tamañu, o lo que ún quiera. Pero agora namás falta metela nuna páxina web, de manera que se puea rabilar col ratón.

Nesti casu vamos emplegar una teunoloxía que se llama "applet". Ye un programa que pué executase dientro una páxina (nun rectángulu de la mesma, como si fora una semeya pero viva); cuandu la abres nel navegaor, esti carga el programa, y execútalu. El programa ye sensible al ratón y les tecles, así que el usuariu pue rabilar nesa "semeya". Y el applet que vamos usar llámase PTViewer. Garres el ficheru .zip, descomprímeslu, y garres el ptviewer.jar y póneslu al lláu de la páxina web onde quies poner la visita, onde te pete. Vamos suponer que la to páxina ta nel directoriu "/paxines" y que el .jar lu pones nel directoriu "/paxines/visor", por exemplu.

Entós, nel código fonte de la páxina pones dalgo asina:

<applet archive="visor/ptviewer.jar" code="ptviewer" width="400" height="300">
<param name="file" value="ElMiSalon.jpg">
<param name="quality" value="3">
<param name="auto" value="0.2">
<param name="bgcolor" value="ebebeb">
El mi salón
</applet>










Ehí se ve que lo que se fai ye cargar el "ptviewer.jar" y pasá-y dellos parámetros. Dalgunos van na mesma etiqueta "applet", y otros van aparte en etiquetes "param". El "width" y el "height" tan en pixels, y son el anchu y altu del rectángulu onde queremos que se vea el salón. El otru parámetru importante ye "file", que ye la semeya que montamos y punxe más arriba.

Con eso (y si la páxina la ves con un navegaor más o menos modernu) ya se ve una semeya del salón, que da vueltes solu. Si se quier, se pue pinchar na semeya y arrastrar, colo que dexa de dar vueltes y muéveslu tú pa onde quieras (pa los lláos y p'arriba y p'abaxo). Tamién pues movete p'arriba y p'abaxo, hasta onde te dexe (según les semeyes que ficieras). Y si das "+" avéreste, y con "-" vas más lloñe.

Poniendo coses nos parámetros puen facese más virgueríes, como poner hotspots nes semeyes (o sea, desplicaciones de dalgún puntu de la foto) o enllazar una semeya a otra páxina, colo que pues facer una visita virtual entera (enganchando, por exemplu, la puerta del salón a la habitación de al lláu). Si busques PTViewer, hai milenta exemplos.

Testu n"asturiano Texto en español Cómo facer panorámiques / cómo hacer panorámicas (I)

[Este artículo describe cómo hacer una foto panorámica ensamblando varias fotos simples, todo ello con software gratuito y una cámara normal y corriente. Si algún lector no entiende el asturiano y quiere que lo traduzca, puede decirlo en los comentarios y lo haré gustosamente.]

Va tiempu que me apetez facer panorámiques de dalgunes vistes cuandu voi de viaxe, y lluéu pa coses de trabayu tuve que pescanciar cómo facer panorámiques de 360º pa facer "visites virtuales". Y dempués de rabilar, voi cuntar equí cómo pue facese tal cosa, too con software llibre o que, polo menos de momentu, ye gratis, y con una cámara corriente y moliente. Ye mui fácil.

Nesti apartáu voi apuntar cómo facer una vista panorámica, ensin más. Nun tien munchu misteriu, si ún tien un programa fácil d'usar.

Lo primero, claro, ye facer les semeyes que lluéu vamos amestar pa componer la panorámica. Basta ponese nel sitiu, y entamar a disparar de drecha a manzorga (o al revés, como ún quiera), faciendo por caltener la cámara siempres a la mesma altura. Equí va un exemplu, cuatro vistes dende la ciudá siciliana d'Enna (que nun ye mal sitiu pa sacar panorámiques) tomáes dende un mirador, disparando de manzorga a drecha.



Ye necesario repetir una parte de la semeya en ca una, pa que al pegales el ordenaor sepa reconoceles. Yo creyía que nun hebía que repetir demasiáo pa nun confundilu, pero resulta que nun ye asina, y pa que salgan bien les panorámiques, hai que procurar repetir como un 40% de la semeya en ca pasu. Vamos, que lo que nuna semeya ta nel centru, na siguiente semeya póneslo a manzorga, y asina la siguiente...

Hai que tener en cuenta delles coses. Si hai muncha diferencia de lluz ente una semeya y otra (nesti exemplu nótase muncho), nel resultáu final puen notase "gradientes", pero bueno, eso depende de la situación y de si yes buen fotógrafu; si dispares n'automático, como faigo yo, va pasate casi de xuru (ún tamién pue garrar el Gimp y correxir les semeyes si ye mañosu). Otra cosa ye que si vamos amestar les semeyes, y nuna ta una persona, y esta persona foi caminando y tamién sal na siguiente semeya, va quedar raro... O si hay un coche, por exemplu, que ta nuna semeya, y na siguiente sal el mismu sitiu pero ensin el coche, al amestar les semeyes pue ser que el programa saque mediu coche... Vamos, que hai que intentar facer les semeyes "compatibles". Esto ye cosa de fixase un pocoñín y tener paciencia. Si sacamos semeyes del mar, acordái-vos de que les oles tan moviéndose tol ratu (y coles nubes tamién pue pasar)... Si se puen sacar xuntes nuna sola semeya, meyor. Si non... hai que ser rápidu pa que nun se note muncho la diferencia.

Entós vien la xera de xuntar les semeyes, lo que llamen perehí stitching. Hay dellos programas: PanoTools, Hugin, y otros. Yo prebélos, pero hai delles coses que nun entiendo (nun sé muncho de fotografía), y el más fácil d'usar, y el que meyor resultáu me dio y menos complicaciones, ye... un programa de Microsoft Research: Microsoft Image Composite Editor, o ICE. De momentu, ye gratis, pero funciona perbién. Si dexa de ser gratis, el Hugin tampoco me funcionó mal.

¿Qué hai que facer? Pues abres el programa, y ves dalgo asina (calca la imaxen si quies vela más grande):



Y entós nun tienes namás que seleicionar tolos ficheros de les semeyes que quies amestar, arrastralos y azotalos nel programa (tamién pues abrilos con File/Open, y tal). Pondráse a pensar (pue llevá-y un ratu llargu), y entós amosaráte esto:



Ye normal que haiga deformaciones nos bordes, por coses d'óptica y porque cuandu facemos les semeyes nun caltenemos la cámara siempres nel mesmu sitiu (amigo, si non, nun fadríen falta les cámares panorámiques nin los fotógrafos), y por eso los bordes nun son rectos (si faes les semeyes con un trípode, la cosa pue quedar meyor). Ná, agora escueyes el formatu que quiés nel apartáu Export, y lluéu calques el botón Export... y ya tienes el ficheru.

Si quies quitá-y los bordes turcios a la imaxen, enantes d'esportala pues mover los gabitos del recuadrín que tien alrodiu, o bien calcar en "Automatic crop" pa que lo faiga él solu, y ya ta. Yo de cutio nun lo faigo, nun me dan más los bordes pretos. Y esta ye la vista dende Enna:



Perfácil. Lluéu voi escribir cómo se pue facer una panorámica entera, y cómo se pué publicar nuna páxina web pa que el que la ve puea rabilar y mirar alrodiu.

Texto en español El efecto DNI

Se avecina un problema informático de cierta envergadura, y nadie parece darse cuenta. Así que no acudan a consultores extranjeros, que no lavan más blanco y sin embargo cobran más caro; digan que lo vieron primero aquí (supongo que otros se habrán dado cuenta, pero yo no he oído hablar de ello, al menos).

Cierto que el efecto 2000 no fue para tanto, no hubo catástrofes... pero también es verdad que se trabajó para evitarlo (que se lo pregunten a las empresas de informática, que tuvieron unos años de vacas gordas). Hay en lontananza un "efecto 2038", que hace años descubrimos con estupor en mi trabajo haciendo pruebas (no es que fuéramos los primeros, es que ese día nos enteramos de que existía). Pero hay una amenaza quizás más cercana.

El otro día vi en un telediario un reportaje sobre el DNI, y se dijo con toda claridad que NO se reutilizan los números; el DNI es un identificador único. Resulta que dentro de unos 15 años se habrán acabado los números de DNI hasta 99.999.999. Si lo que dice la periodista es cierto, se añadirá un dígito para poder seguir contando.

Desconozco cuántas bases de datos o programas en España guardan el DNI en un campo de exactamente 8 dígitos (más la letra, si se almacena el NIF), o cuántas pantallas o informes impresos tienen ese sitio reservado. Pero ha de haber unos cuantos.

La suerte es que no es tan probable que afecte a un abanico tan amplio de sistemas como el efecto 2000. Además, tiene menos de "bomba de relojería", porque no hay una fecha concreta en la que todo deje de funcionar; simplemente, empezará a haber casos particulares que no funcionen, y el primer empleado que llegue a una empresa con un DNI de 9 cifras quizás no cobre el primer mes. Una nómina que no sale... mmmmm... no, no es una explosión nuclear, pero casi. Así que al loro.